به نظرم بزرگترین گامی که بشریت میتواند در راه سعادت خود بردارد، در بهبود مسئله تعلیم و تربیت خواهد بود. باید افراد را طوری تربیت کرد که ایده انسان دوستی با روح آنها عجین گردد، بقسمی که همه بشریت را یک خانواده با منافع مشترک بدانند. باید در مغز افراد این مسئله را وارد ساخت که همکاری بین ابناء نوع بشر بیش از رقابت و هم چشمی ارزش و مقام دارد. بالاخره تعلیم و تربیت باید در مسیری انجام گیرد که افراد بشر بفهمند دوست داشتن دیگران نه تنها یک وظیفه ی اخلاقی و یکی از تعالیم اصلی و اساسی نظیر تعالیم کلیساس

صلاح از ما چه می‌جویی که مستان را صلا گفتیمبه دور نرگس مستت سلامت را دعا گفتیمدر میخانه‌ام بگشا که هیچ از خانقه نگشودگرت باور بود ور نه سخن این بود و ما گفتیممن از چشم تو ای ساقی خراب افتاده‌ام لیکنبلایی کز حبیب آید هزارش مرحبا گفتیماگر بر من نبخشایی پشیمانی خوری آخربه خاطر دار این معنی که در خدمت کجا گفتیمقدت گفتم که شمشاد است بس خجلت به بار آوردکه این نسبت چرا کردیم و این بهتان چرا گفتیمجگر چون نافه‌ام خون گشت کم زینم نمی‌بایدجزای آن که با زلفت سخن از چین خطا گفتیمتو آتش گشتی ای حافظ ولی با یا

از سید علی صالحی.... چقدر خوب استکه ما هم یاد گرفته‌ایمگاه برای ناآشناترین اهل هر کجا حتیخواب نور و سلام و بوسه می‌بینیمگاه به یک جاهایی می‌رویمیک دره‌های دوری از پسین و ستارهاز آواز نور و سایه‌روشن ریگو می‌نشینیم لب آبلب آب را می‌بوسیمریحان می‌چینیمترانه می‌خوانیمو بی‌اعتنا به فهم فاصلهدهان به دهان دورترین رویاهابوی خوش روشناییِ روز را می‌شنویمباید حرف بزنیمگفت و گو کنیمزندگی را دوست بداریمو بی‌ترس و انتظاراندکی عاشقی کنیم